Kuieren door het verleden

 

 

Uitstapje gidsenwerkgroep 15 november

 

Vandaag zijn we met 18 mensen van de gidsenwerkgroep, dit wel zeggen een aantal gidsen met partners, op stap geweest.

 

Het was een dag vol verassingen

Om tien uur werden we in de informatieruimte van Staatsbosbeheer in Waardenburg, hartelijk ontvangen door boswachter Leen van de Ham, met koffie en koek. Hij begon het programma met een inleiding over het natuurgebied ’t Broek. Hij deed dit op een zeer boeiende wijze. Het gebied bestaat uit grienden, grillig gevormde bomen van wel 500 jaar oud, hooilanden, natte graslanden, bosjes loofbomen her en der, moerasgebieden en drie eeuwenoude eendenkooien.

 

Vervolgens gingen we op pad met stevige schoenen of laarzen aan. Dit bleek hard nodig, Mat die stapte heel even langs het pad en zat gelijk vastgezogen in de modder. We hebben de historische eendenkooien bekeken. De modderige paden bewandeld. Talloze bruggetjes overgegaan en in de verte mochten we de reeën aanschouwen. Na anderhalf uur gestruind te hebben werden we door Leen uitgenodigd in de trekschuit te stappen. Maar wat is nu een trekschuit?

Vroeger waren mensen nog meer aangewezen dan nu op vervoer van mensen en goederen over water. De druk bevaren trekschuitroute tussen Utrecht en Den Bosch liep dwars door het huidige natuurgebied ’t Broek heen. Een schuit werd getrokken door een paard, maar was de schipper arm dan moest zijn vrouw trekken. Met de opkomst van de spoorwegen verdween de trekschuit. Staatsbosbeheer heeft de trekschuit herintroduceert tijdens de excursie: Kuieren door het Verleden.

Niemand wilde zich laten kennen en met z’n allen stapten we in de honderd jaar oude schuit. Echter we hadden nog enkele stoere mannen nodig die deze wilde trekken. Jan, Nico en Anton stelde zich beschikbaar. Deze kans wilde zij zich niet laten ontglippen. We leken net kinderen op schoolreis.

Na een kwartiertje kwamen we aan bij de Watermolen, waar een heerlijke lunch op ons wachtte. Wie heeft er ooit geluncht boven in een Watermolen?

Daarna vertelde de molenaar het verhaal over deze Molen:

 

Aan de zuidwest kant van het reservaat, aan de rand van de komgronden staat de fiere watermolen Waardenburg. Het is een grondzeiler van 27 meter hoog. Het is niet de originele molen van rond 1800. Die is na blikseminslag in 1866 afgebrand. De huidige molen is in 1867 herbouwd en in 1979 en 1994 gerestaureerd. Als hij draait en de blauwe wimpel wappert, kunt U de molen bezichtigen. De molenaar geeft dan uitleg over het reilen en zeilen en historie.

De molen helpt nog steeds de waterhuishouding in het gebied te regelen. Oorspronkelijk is de molen gebouwd om water uit het gebied te malen.  Sinds Staatsbosbeheer het gebied beheert draaien de pompen de andere kant op om het gebied nat te houden.

We hebben de molenaar bedankt voor de deskundige uitleg. We vervolgden de weg richting het beginpunt. Het liep inmiddels tegen vier uur aan en langzaam werd het tijd om huiswaarts te gaan. Voor sommige onder ons wachtte andere afspraken. In de inforuimte werd de middag afgesloten met een dankwoordje aan onze gastheer Leen van de Ham. We kregen nog de gelegenheid om een kop koffie te drinken, er waren folders om mee te nemen en Riky heeft nog een dankwoordje in het gastenboek geschreven.
Het was een erg fijne dag waar we veel gezien en geleerd hebben, maar vooral hebben genoten.

We zijn geïnspireerd naar huis gegaan.

Marije Freriks.

Foto's gemaakt door Mat Verstraelen tijdens de gidsendag

 

Foto's gemaakt door Sjef Silvertand
( klik op de site vervolgens links boven op Diavoorstelling)