De Pen....

In de Pen …! In de pen over mijn verjaardagscadeau  Op verzoek klim ik in de pen om een stukje voor de Mosella te schrijven over mijn verjaardagscadeau. Hoe ben ik lid geworden van het IVN? Daar ik altijd al geïnteresseerd ben geweest in de natuur, liep ik ondanks een gevulde agenda zo nu en dan mee met de georganiseerde wandeltochten, wat mij erg veel voldoening gaf.  Ik had mij dan ook voorgenomen om bij het IVN te gaan, zodra ik niet meer hoefde te werken. Nadat ik 63 was geworden, hoefde ik niet meer aan het arbeidsproces deel te nemen en de keuze om lid te worden was dan ook snel gemaakt. Toen ik dit echter met mijn dochter besprak, riep ze: "Niet doen!" Zonder daarbij een goede reden op te geven, niks voor haar, want vroeger ging ik met beide kinderen en de hond naar onder andere de Geysterse bossen, de Ballonzuil en het Sint-Odapark, voor de wandelingen van het Jeugdnatuurwacht. Hieraan bewaren mijn zoon en dochter goede herinneringen en zij weten nu nog te vertellen over de caravan midden in het bos, waar ze de stempeltjes in de vorm van een klaverblad met in het midden een hertenkop, lieten bijzetten in hun boekje. Mijn dochter zegt altijd dat ze blij is deze vorm van natuureducatie te hebben meegekregen, want het heeft haar interesse voor de natuur gewekt, waar ze nu als volwassene veel profijt van heeft. Zij woont namelijk sinds tien jaar in een groene vallei in het schitterende natuurpark de Morvan.  Zo werd ik dus niet lid van het IVN, maar tot mijn verbazing, lag er op een gegeven moment een Mosella in de brievenbus. Niet lang daarna "de Natuurgids" en weer even later het tijdschrift "Mens en Natuur". Ik was dus vanuit Frankrijk opgegeven voor het IVN Geysteren-Venray en ben nu dus wel lid. Een prachtig cadeau voor mijn pensionering en ik hoop dan ook nog lang te mogen genieten van de georganiseerde activiteiten, samen met de andere leden. Met dank aan mijn dochter Annika. Hierbij sluit ik mijn verhaal af en geef de pen door aan...   Met vriendelijke groet, Ton van Horick