De Pen....

In de Pen …!   Dag allemaal. Ik ben pas kort lid van de IVN Venray-Geijsteren en ik vind dit dan ook een geweldige kans om mijzelf aan alle leden van de IVN en lezers van de Mosella voor te stellen. Mijn naam is Theo Hendriks en ik ben geboren in Nijmegen op 21 Oktober 1953. Na de Mulo in Nijmegen ben ik de Analisten opleiding in Oss gaan volgen. Maar uitdagingen en bezigheden in de buitenlucht trokken mij meer dan het laboratorium en via via kwam ik te werken bij Defensie. Na 36 jaar werkzaam geweest bij de Koninklijke Luchtmacht kwam ik in de VUT (vervroegde pensionering) en daarmee kreeg ik heel veel vrije tijd. Deze vrije tijd wilde ik opvullen. Deels met mijn hobby's zoals tennissen, vissen, fietsen, wandelen en fotograferen maar daarnaast was er nog voldoende tijd over om nog meer en vooral buiten bezig te zijn. De jeugdtraining van de Hengelsport en de natuurbegeleiding binnen de IVN trekken mij het meeste aan. Om wat beter beslagen ten ijs te komen ben ik cursussen gaan volgen. Eerst heb ik bij Sportvisserij Nederland het certificaat Vismeester gehaald en sindsdien geef ik op diverse basisscholen, hoofdzakelijk in Limburg, vislessen. Deze vislessen bestaan uit een groot stuk biologie, een stuk visherkenning, iets over het milieu in en aan het water en natuurlijk de praktijk: het hengelen. Op deze manier leren de kinderen, dat hoop ik tenminste, een klein stukje van de mooie natuur om ons heen maar wat ik vooral hoop is dat zij op een verstandige wijze leren omgaan met deze kwetsbare natuur.   In de zelfde periode, t.w. eind 2010, heb ik mij aangemeld bij MATCH, het bureau voor vrijwilligers, omdat zij opzoek waren naar Natuurgidsen. Eisen voor deze vrijwilligers functie waren: "enthousiast en beschikbaar zijn". En dat was ik. Kort na mijn aanmelding werd ik uitgenodigd voor de cursus "natuurbegeleider" in het kader van "natuur als uitdaging" van het IVN. Naast deze cursus heb ik ook nog de "groencursus" gevolgd. Beide cursussen vond ik heel erg leerzaam, interessant maar ook heel gezellig. Inmiddels heb ik samen met een paar andere IVNers de eerste natuur begeleidingen gedaan. Dat was heel erg leuk. De verzoeken kwamen van de basisscholen in Venray. Zij hadden in schooljaar 2010/2011 "groei en bloei" en "natuur en milieu" als thema's op hun programma staan. En de IVN is uitermate geschikt om dit soort programma's goed uit te voeren. Zo gebeurde het dat wij met een groep van 4 mensen deze scholen begeleid hebben en de kinderen van hoofdzakelijk groep 5 t/m 8 op een speelse, zelfontdekkende wijze hebben laten kennismaken met de natuur en het milieu. Daarnaast ben ik nog 2 x mee geweest met de jeugd IVNers van onze kring en ook dit vond ik heel erg leuk om te doen. Aan de woensdagmiddag in Geijsteren, waar wij een hele mooie doewandeling hebben gemaakt in de Nieuwlandsche bossen, heb ik goede herinneringen overgehouden, het was wel vermoeiend maar enorm leuk. Nu wat meer over mijzelf en de natuurbeleving. Tijdens een van de cursussen werd mij gevraagd welk landschap mij het meest aansprak. En misschien is dit voor jullie een teleurstelling maar mijn voorkeur gaat uit naar de Bretonse Kust in het westen van Frankrijk. Het is niet zo dat ik onze Noord Limburgse streek níet mooi vind, maar de Oceaan, de rotsen van graniet, de getijden soms met een verschil van meer dan 10 meter en de open lucht maken dat ik verliefd ben geworden op deze Keltische streek, ook wel het land van Astrix en Obelix genoemd. Wij, mijn vrouw Emmy en ik, gaan bijna elk jaar daar op vakantie en genieten van de wandelingen over de sentier (smokkelaars pad langs de kust). Uren kan ik kijken naar de golven, hun bewegingen en het verloop over de grote rotsen. En als het dan een keer stormt dan slaan die golven soms wel 15 meter hoog op tegen de kust, een echt spektakel om naar te kijken. Omdat wij daar al heel vaak zijn geweest ging ik na een aantal jaren anders naar de omgeving kijken en al snel kwam de amateur fotograaf in mij naar boven. Zo gebeurde het dat tijdens de wandelingen langs de Bretonse kust ik oog ging krijgen niet alleen voor de rotsen en de oceaan maar ook voor de vele bloemen, die daar groeien, en hun bezoekers. Met mijn camera en neus dicht bij de bloemen probeerde ik de meest kleine, soms prachtige details, vast te leggen. En zo is de echte interesse voor de natuur ontstaan. Of het nu een vlinder is of een vogeltje of een bloem allemaal hebben zij iets wonderschoons over zich. Deze ervaring wil ik iedere keer proberen vast te leggen met mijn camera. Ik ben al een heel eind gevorderd en mijn wens is het deze wijze van natuur genieten bij de leden van de IVN aan te leren. Dus hopelijk komt er nog een keer de gelegenheid om met een groepje (oud of jong) anders naar de natuur te kijken en daar prachtige opnames van te gaan maken. Zo nu geef ik de pen door aan:............