De Pen....

In de Pen …!   Een “oorverdovende” stilte. De vakantie van deze zomer stond gepland. Een weekje Friese Wadden en wel in het plaatsje Moddergat. Een heel ander landschap dan ons Noord-Limburgs land. Het huisje waarin we verbleven was een authentiek vissershuis, natuurlijk van binnen verbouwd. Echter de sfeer was er. Voor het huisje ligt de weg die door Moddergat loopt. Achter de weg is de dijk. En al die dagen dat we er waren grazen er de schapen. Dat was ongeveer overal op de dijken. Iedere ochtend en avond maakten we wandelingen tussen de schapen en onze border collie bleef hier kalm en stil onder. Thuis is hij bij onze kudde niet te houden. Indien je de dijk beklimt, heb je een prachtig uitzicht over het Wad. Iedere dag, ieder uur en iedere minuut was het anders. Soms is het een grote watervlakte, steeds met een andere kleur, dan weer is het een grote zandvlakte, of liever: moddervlakte. En natuurlijk moet de lucht worden genoemd, de wolken, de zon, de wind die altijd prominent aanwezig is.   Echter het meest indringende wat ik heb ervaren is de rust en de stilte. Het stemde mij tot nadenken. Het denken ging daarvoor: hoe komt het dat de stilte zo indringend bij me binnenkomt. Tijdens de stiltewandeling op de Hamert van 21 juli was het ook stil . Echter het was een ander soort stilte. De stilte van nu was ongedwongen, deze bestond. Geen verkeer, vliegtuiglawaai of het geluid van mensen. Andere momenten onderging ik de ruimte met de stilte. Er was niets en ik hoefde niets. De stilte van het Wad: tijdloos. Het verhaal van Moddergat gaat over de vissers die met hun schepen in 1883 zijn verzwolgen in de golven tijdens een zware voorjaarsstorm. Nu nog leeft de geschiedenis. De talloze vissershuisjes herbergen de ramp van de nacht van Moddergat. In Museum ’t Fiskershúske wordt het verhaal levendig gehouden. Wanneer je er vandaan komt lijkt het of de mensen even de adem inhouden, je wordt er stil van.   Wanneer je de dijk overgaat, kom je in het buitendijksgebied. Het gebied loopt regelmatig onder en verandert voortdurend. Het is een paradijs voor vogels. In het gebied ligt een pier, twee kilometer lang loopt deze het Wad in. Het lijkt alsof je zo naar Schiermonnikoog kunt lopen. Als je op de dijk staat, zie je Schiermonnikoog schuin rechts voor je liggen. Als je meer links aanhoudt kom je op Engelsmanplaat. Hier staat een huisje voor vogelaars. Nog meer links aanhouden en je ziet Ameland liggen. Wie rechtdoor loopt, gesteld dat dit mogelijk is, komt op de Noordpool uit. Het is een intrigerende gedachte dat je, als je op de dijk staat, en je kijkt recht vooruit, dat je dan naar de Noordpool kijkt. Tussen Moddergat en de Noordpool is alleen maar water. Eindeloos en je bijna niet voor te stellen. Wij hebben ons een week gewaand ergens ver weg in het buitenland. Ik herinner me onze vakanties in Noorwegen, waar ook bij tijden “de oorverdovende” stilte hing. Dit is Nederland, Moddergat, waar je je af en toe alleen op de wereld waant en als mens klein wordt. De stilte is helend en geeft energie. Het bereikt je ziel. De natuur ongelofelijk: het spel van water, zand en wind. Marije Freriks. Geef graag de pen weer door aan…….