In
de pen……!
Mijn naam is Jan Michels, geboren in 1937 te Leunen. Mijn jeugd was tijdens de oorlog, daar wil ik het niet over hebben.
Wel over de tijd erna. Als jongen van ÷ 14 jaar, gingen wij elke dag dat we vrij hadden, ’s zondags of een feestdag, de Paes in, kijken wat de natuur voor ons had.
Alles was van ons, dachten we toen. Eieren uithalen, van eenden, patrijs, fazant, maar ook van de vlaamse gaai, of merel en lijster, mooi blauw gekleurd, waren favoriet bij ons.
Mussen onder het dak, of in een holle appelboom een kool- of pimpelmees.
We namen ze niet allemaal mee, maar lieten er altijd een paar in het nest liggen.
Maar ook naar de roofvogels klommen we naar toe, soms levensgevaarlijk.
Wij hadden daar geen erg in. Kauwen waren er toen nog niet.
Daar gaat mijn verhaal over. Ik kwam in aanraking met een jonge kauw op latere leeftijd.
Ik had vroeger ook jonge houtduiven groot gebracht.
We namen tarwe in de mond, kauwden er op tot een papje, en dat werd dan met de vingers in de duivenmond geduwd.
Mijn zwager, ( ik was toen boer in de Meerselsepeel en had twee jonge kinderen,) belde mij op, of ik een jonge kauw wilde.
Hij had die als heel jong exemplaar gekregen, maar vond dat toch teveel werk.
Ik zei:”Laat maar komen”, en zo kwam Jacob in ons leven.
Een jonge kauw, die nog niet kon vliegen, maar wel eten en poepen.
(Kauwen zijn moeilijk zindelijk te krijgen). Wat ze wel vlug leerde was haar naam roepen, heel duidelijk met de klemtonen op de goede plek.
Jacob groeide op in goede gezondheid en de kinderen waren er dol op.
Wij woonden achteraf, ±5 km. van school.
Jacob bracht te kinderen naar school tot 2 km. van huis en vloog dan weer naar de boerderij terug. Als het regende zat ze ergens binnen in een open schuur, of in de stal. Maar als de zon scheen dan was Jacob actief.
‘s Morgens al vroeg, als we zaten te eten,
tikte ze met de snavel tegen het raam
en dan kreeg ze haar lievelingskostje: kaas of een gekookt ei in kleine stukjes.
Alles wat glimmend was of bewoog had haar belangstelling.
Met een pedaal van de fiets kon ze uren achter elkaar mee spelen.
Ze tikte dan met de snavel tegen de pedaal dat die ronddraaide en bleef dat telkens herhalen.
Als Mia, mijn vrouw, de was aan het ophangen was, dan pikte hij de wasknijpers en vloog er mee weg. Zeker als je riep: dat mag niet!
Hij of zij, (ik heb het geslacht nooit kunnen bepalen) waakte net zo goed als de hond.
Als we van huis waren geweest en kwamen uit de auto, dan werden we uitbundig begroet door Jacob, die riep dan telkens zijn naam.
Enkele jaren later, werden zijn schelmenstreken steeds erger. Hij ging bij nieuwe vriendjes die kwamen spelen op het hoofd zitten., haalde bij de buurvrouw de wasknijpers van de waslijn.
Hij vertoonde zich soms agressief, zeker tegen vreemde mensen, zodat ik een ruime ren heb gebouwd, met een mooi binnenhok.
Het waken en begroeten is hij altijd blijven doen, tot hij op een keer ziek werd en vrij plotseling stierf. Jacob was 8 jaar bij ons geworden.
Kauwen zijn eigenlijk kolonievogels die in groepen leven. Het is de kleinste kraaiachtige, heeft een grijze borst en nek.
Na 2 jaar verloven ze zich, maar zijn dan nog niet geslachtsrijp. Dat is pas na 4 jaar. Ze blijven hun hele leven bij elkaar en ze kunnen heel oud worden.
Ze broeden van april tot juni, het liefst in een schoorsteen. Ze leggen 4 eieren tot 6 eieren die licht blauw met zwarte vlekjes hebben.
Als het vrouwtje broedt, komt het mannetje het vrouwtje voeren.
Het opvoeden van de jongen doen ze gezamenlijk. Ze gaan heel vlug vliegen, als ze kunnen naar een rustplaats. In Ysselsteyn is dat het Lovinckplein.
13-6-2006, werd ik ’s morgens gebeld door kinderen, leerkrachten en door ouders dat er wel 20 dode kauwen onder de bomen op het plein lagen.
Iedereen in paniek! De kinderen hadden zelfs 112 gebeld!
Ik ben gaan kijken. Wat was het geval? De laatste dagen ervoor was het zeer warm weer ÷ 30 gr. De jonge dieren die te weinig wormen en pieren binnen kregen, stierven door uitdroging.
Helaas is de natuur keihard, alleen de sterkste overleven. En zo zal het in de vogelwereld altijd blijven.
Dit was mijn verhaal, vriendelijke groeten Jan Michels,
en ik geef de pen door aan……….. Piet Custers.
(Op deze website is een mooie foto van de kauw te bezichtigen: http://www.birdfocus.nl/kauw/index.htm )
De opzet van dit artikel is om elke maand iemand een stukje te laten schrijven voor de Mosella.
Het onderwerp is vrij. Geef je de pen door, dan is het wel verstandig om vooraf even daarover contact te leggen.
Wie hebben de pen al ter hand genomen .... ?
