Annie Verheijen, d.d. 30 november 2004

 

Het spring-eitje, dat een zomer en herfst lang, de spanning (letterlijk en figuurlijk) erin hield.!

 

Toen ik ontdekte dat ik de pen doorgegeven kreeg, dacht ik meteen, jullie deelgenoot te maken van de belevenissen over en met het spring-eitje.

 

Begin juni 2004, werd ik gebeld door familie (Frans) van Bergen  in Oostrum, met  de vraag of ik iets wist over een  klein, bruin met beige band, leerachtig,  hard eitje, met de bijzonderheid  dat het constant in beweging is en soms wel 7 cm. omhoog springt.   

 

Ik kon me daar niet veel bij voorstellen, dus ging ik meteen kijken, en ja hoor, ze hadden  zeker niet overdreven!: dat ding sprong steeds maar omhoog en rolde zich om en om.

Ik dacht even aan een insect-je  maar zoiets had ik nog nooit gezien. Er leek een soort spanning in te zitten!

 

Hoe kwam dat spring-eitje bij de familie van Bergen?

Die middag, tijdens het koffiedrinken onder de eikenboom, viel het zo maar uit de lucht (eikenboom),  precies op de tafel met de koffieboel, en….  het begon meteen te springen.

 

Ik mocht het mee naar huis nemen en beloofde uit te zoeken wat het zou kunnen zijn. In mijn boekjes  kon ik niets vinden en Bert Bronswijk, de insectenspecialist, wist het, op afstand en ongezien,  ook niet zeker, maar: “ Misschien is het een larfje van een mugje of wespje?? en dan komt het vanzelf wel te voorschijn”. 

 

Zorgvuldig werd het eitje in een loep-potje gedaan en regelmatig bekeken onder de bin-oculair, maar er veranderde maar weinig aan de toestand. Menigeen heeft het spring-eitje bij mij mogen zien en bewonderen. Wekenlang bleef het  zich bewegen en vond ik het telkens weer op een andere plaats in het bakje.

 

Nu had ik al mijn hoop gevestigd  op de mensen van het Nat..Hist. Genootschap, die eind juni bij elkaar zouden komen voor een inventarisatie week-end, maar ….niets!! en niemand wist wat het was. Wel wilde men het allemaal zien en allerlei mogelijkheden werden geopperd.  

 

Soms bleef het een paar dagen stil in het bakje om dan ineens weer, heel even, lichtjes  te bewegen!  Het was om een beetje gek van te worden!!!

 

Toen, op 22 oktober de kinderen van b.s  Oirlo, voor het natuurproject Billy Bel, naar spinnetjes en andere beestjes in de strooisellaag van het bos zochten,  deed een jongen een bijzondere vondst: een spring-eitje!! precies het zelfde als bij mij in het potje zat.

Hij vond het tussen twee stammetjes van een eikje.

In al onze voorzichtigheid, zijn we het helaas weer kwijtgeraakt.

 

Thuis zat er maar weinig activiteit meer in het eitje en langzaamaan leek het eitje ook een beetje uitgedroogd te zijn. Dat was ook niet verwonderlijk, want van begin juni tot half november in een droog potje zitten, en van hier naar daar gesjouwd te worden, is ook geen pretje en zeker niet bevorderlijk om te overleven.

 

Toen heb ik, ,op 19 november, een mesje genomen… en… de operatie uitgevoerd!

Het eitje was nog erg hard en taai en met moeite kreeg ik een kerfje in de schaal.

Wat ik toen zag ik was: een zwart lijfje, opgevouwen sprietjes en vleugeltjes, wat gele vloeistof en…een paar stuiptrekkingen!!!

 

 

Al gauw trok ik de conclusie: ik was te ongeduldig geweest.  

Er had weldegelijk nog leven in het eitje gezeten maar door ruimtegebrek kon het natuurlijk niet meer bewegen. Het zou misschien niet meer zo lang geduurd hebben voor het kleine mugje of wespje, of wat het dan ook mocht zijn, er vanzelf uitgekropen zou zijn. 

 

Natuurlijk heb ik de familie van Bergen steeds op de hoogte gehouden van de staat van hun vondst en de uitkomst van het hele gebeuren medegedeeld.

Dit was voor mij weer een leerzame beleving!!! 

En ik geef de pen door aan Annie Jacobs uit Wanssum.