‘t Soar

 

 

 

‘t Soar Zaterdag 10 december 2011. Vrijwilligers uit de gemeenten Venray en Horst hebben zich op verzoek van Staatsbosbeheer-medewerkers Jan, Ralf en Andy verzameld aan de Kasteelstraat bij Oyen. We glibberen over een kapotgereden landbouwweg richting Meerlo. Midden in de oude Maasarm. In januari begint een aannemer hier anderhalve meter grond af te voeren. De watergang wordt 70 meter breed, 3 kilometer lang. Een ree kruist ons pad en springt elegant over greppel en prikkeldraad. Die moet straks zwemmen of omlopen, want de dwarswegen blijven liggen. Andy vertelt dat er een miljoen eurootjes beschikbaar zijn voor het project, dat al uitgebreid met omwonenden is doorgenomen. Ze maakten met hen dezelfde wandeling en toen drong zich de naam voor dit project op: ’t Soar. Andy wijst op blanke vierkante paaltjes bij een drassig stuk weiland, “hier moet nog onderzoek gedaan worden naar de resten van een vliegtuig en een Britse jeep.” We komen bij een dwarsweg en kijken terug. “Enig idee waarom we dat plukje populieren hebben laten staan?” vraagt Jan. Geen reactie. “De watergang kronkelt er omheen. We willen de structuur van dit landschap zoveel mogelijk handhaven. Bovendien maken vleermuizen gebruik van dit soort lijnvormige elementen.” In de richting Meerlo kijken we over een kapvlakte. “Daar zit een klapekster”, klinkt het naast me. “Wel, als we daar straks een uitkijkheuvel oprichten dan kun je magnifiek over het nieuwe landschap uitkijken. Maar dat kan nog wel een paar jaar duren”, doceert Jan. “De breedte en diepte van de watergang is zodanig gekozen, dat boomgroei wordt tegengegaan. We verwachten dat kwelwater er voor zal zorgen dat de plassen permanent gevuld zijn.” “Als later tussen Broekhuizervorst en Oijen een paar ontgrindingsplassen zijn aangelegd, dan kan hoog Maaswater over de watergangen afvloeien naar de Molenbeek”, vult Andy aan. “Kwelwater is zwaarder, het Maaswater glijdt er zo overheen.” De oude Maasarm heeft een breedte van 300 meter. Dat kan dus nog een forse watermassa worden. “Dat scheelt dan 30 cm Maaswater in Venlo”, volgens Jan. Overigens wordt de watergang in terreinen van Staatsbosbeheer aangelegd. “Of een verbinding met de Molenbeek wordt gemaakt, hangt af van de interesse van de tussenliggende eigenaren”, maakt Andy de informatieverstrekking compleet. Om niet door het buurtschap de Legert te hoeven, opent Ralf een hek en lopen we door het weiland terug. In de bossage die we zo ronden groeien veel elzen. “Daar kun je straks, als het nog kouder wordt, veel sijsjes en putters aantreffen”, klinkt het naast me. Vergeten z’n naam te vragen. Hij inventariseert o.a. vogels in de Castenrayse Vennen. “’t Soar is de omschrijving van de pasweide onder voedselarme omstandigheden”, antwoordt Sjef Silvertand op mijn vraag naar de naam van dit project. “Je bent als boertje niet best af als je alleen maar van dat drassige, koude weiland hebt. Dan is het sappelen”. Het leven is dan erg soar, zuur dus. Vrijdag 27 januari: een mooie zonnige dag om wat foto’s te maken. Van het moerasbos aan de Kasteelstraat bijvoorbeeld. Je krijgt hier een mooi beeld hoe de oude Maasarm er hier in de toekomst uit zal zien. Je bent hier aan de zuidkant van de oude Maasarm. De graafwerkzaamheden zijn nog niet begonnen. Het is vredig en stil in ’t Soar. Een paartje nijlganzen geven tijdens het overvliegen commentaar. Ze zijn aan nestelen toe. ‘t Soar is daar ideaal voor. Het is maar goed, dat ze geen weet hebben van de unieke positie, die ze binnen de ganzenwereld innemen. Hun jongen mogen straks het leven beëindigen in de CO2-kamer. Vanuit het moerasbos weerklinkt de lach van een groene specht. Het ijsvlies op het slootje laat zien dat het vannacht toch wat gevroren heeft. Aan de Legert verraadt een akker met boomstronken dat hier een compleet populierenbos gekapt is. Het vervallen moerasbos aan de kant van Oijen zou wel eens het zuidoostelijke begin van ’t Soar kunnen zijn. Een motorzaag doorsnijdt de winterstilte. Maar ik betwijfel of hier iemand van Staatsbosbeheer aan ’t zagen is. Wordt vervolgd, Wim Jongejans.